web counter

Η ΘΕΪΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

 

 

Η ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΗ ΓΕΝΕΣΗ

CRYS

ΜΙΑ ΕΙΣΑΓΩΓΗ ΣΤΗΝ ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ

 

 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Εδώ βρίσκεται το καλύτερα φυλαγμένο μυστικό του κόσμου. Κατά τη διάρκεια των 3.500 ετών που έχουν περάσει από τον Μωυσή έως τον Χριστό Ραούλ, σε κανένα ανθρώπινο ον δεν επιτράπηκε να ανοίξει τη Σφραγίδα με την οποία ο Θεός Γιαβέ όρισε ότι η Ιστορία της Δημιουργίας των Ουρανών και της Γης θα παρέμενε πέρα από την κατανόηση των χιλιετιών· μέχρι την Ημέρα που καθόρισε με την Προγνωσία Του, φυσικά.

Αφού άνοιξε αυτή η Σφραγίδα, αφού εκτέθηκε το ιερογλυφικό που έγραψε ο Μωυσής για να το διαβάσουν όλα τα έθνη, η Σοφία του Θεού Γιαβέ, του Δημιουργού του, μεγαλύνεται μέχρι το άπειρο, πόσο μάλλον που οι σοφοί και οι ιδιοφυΐες όλων των αιώνων προσπάθησαν να ανοίξουν αυτή τη Σφραγίδα, να διαβάσουν το Περιεχόμενό της, και δεν μπόρεσαν.

Χαιρετισμοί

Υπάρχουν τρεις πραγματικότητες που είναι αόρατες και αποτελούν ένα και το αυτό. Αυτά τα τρία είναι το Άπειρο, η Αιωνιότητα και ο Θεός. Τρεις είμαστε οι μάρτυρες αυτής της Πραγματικότητας και οι τρεις είμαστε ένα και το αυτό. Αυτές οι τρεις πραγματικότητες είμαστε το Σύμπαν, η Βίβλος και τα παιδιά του Θεού. Ο καθένας με τον δικό του τρόπο, οι τρεις μας δίνουμε με την Ύπαρξή μας μαρτυρία για την ύπαρξη αυτής της Πραγματικότητας που είναι η Δημιουργία.

Δήλωση αρχών

Αυτή η μελέτη σχετικά με τις Αναμνήσεις της Δημιουργίας του Σύμπαντος έχει την προέλευσή της στην ανάγκη να ανοίξουμε την Πίστη στις επιστημονικές αρχές της Φύσης. Δεν προτίθεμαι να θεμελιώσω την Πίστη σε τέτοιες αρχές, διότι η Πίστη θεμελιώθηκε πάνω στις υπερφυσικές αρχές, των οποίων τα Ευαγγέλια αποτελούν την Αιώνια Διατριβή. Η Ενσάρκωση και η Ανάσταση, οι δύο κολόνες του Ναού της Πίστης· όταν προκύπτουν ερωτήματα σχετικά με την Προέλευση όλων των πραγμάτων, η μόνη εξήγηση που μπόρεσαν να μας δώσουν οι γονείς μας, και που εμείς οι ίδιοι μπόρεσαμε να δώσουμε, μέχρι τώρα, στα παιδιά μας, είναι η Αφήγηση της Δημιουργίας του Σύμπαντος σύμφωνα με τη Γένεση. Δηλαδή, ο Θεός δημιούργησε τους Ουρανούς και τη Γη. Και τα υπόλοιπα, το «πώς και το πότε», είναι πτυχές της Δημιουργικής Δραστηριότητας που μπορούμε να γνωρίζουμε ή να αγνοούμε, αλλά που δεν προσθέτουν ούτε αφαιρούν τίποτα από την Πίστη. Το έργο που έχω θέσει ως στόχο σε αυτό το βιβλίο είναι να ξεπεράσω την πρώτη από τις δύο άγνωστες: το «πώς». Διότι, αν και η Πίστη είναι ανίκητη, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι η Πίστη χωρίς τη Γνώση είναι ευάλωτη, όπως έχει αποδειχθεί καλά στο πέρασμα των αιώνων. Στην άγνοια πρέπει λοιπόν να αποδώσουμε όλα τα λάθη του Χριστιανισμού. Συνεπώς, σε αυτό το βιβλίο θα κατευθυνθώ κατευθείαν προς την Αλήθεια: το Σύμπαν, αυτή η αστροφυσική μηχανική δομή, εντός των τειχών της οποίας περιστρέφεται το Ηλιακό μας Σύστημα, έχει δημιουργηθεί από τον Θεό της Γένεσης. Το αντίθετο, το υποτιθέμενο περιστασιακό γεγονός ότι αυτό το τελικό σύνολο εντυπωσιακής ομορφιάς που ονομάζουμε Σύμπαν προέκυψε από μια χαοτική σειρά στοιχείων, δεν προκάλεσε στον επιστημονικό υλισμό καμία σύγκρουση στο βαθμό που η Επιστήμη αρνήθηκε την ύπαρξη μιας Φυσικής Αισθητικής.

 

Στην αρχή ο Θεός δημιούργησε τους Ουρανούς και τη Γη

 

Η ανάγκη που μας υποχρεώνει να ξεκινήσουμε από κάπου μας έφερε μπροστά στη σχετική βιβλική περιγραφή: «Στην αρχή ο Θεός δημιούργησε τους Ουρανούς και τη Γη. Η Γη ήταν άτακτη και κενή, και το Σκότος κάλυπτε την επιφάνεια του Άβυσσου, αλλά το πνεύμα του Θεού αιωρούνταν πάνω από την επιφάνεια των Νερών. Είπε ο Θεός: «Ας γίνει φως»· και έγινε φως».

Η βιβλική περιγραφή μας τοποθετεί πάνω σε μια συγκεκριμένη γεωλογική βάση. Πιο συγκεκριμένα, η Αποκάλυψη απλώνει στα πόδια μας μια γεωϊστορική περίοδο. Αν με βάση την Πληροφορία της –η Γη ήταν κενή– κοιτάξουμε γύρω μας και αφαιρέσουμε από την επιφάνεια του Πλανήτη όλα τα κλασικά στοιχεία της Φύσης –ατμόσφαιρα, ηπείρους, ωκεανούς και πολικούς πάγους– τι μας μένει; Έναν άδειο πλανήτη την ημέρα πριν από τη Βιοσφαιρική του Γέννηση! Η εικόνα που πλησιάζει περισσότερο την αρχική του κατάσταση είναι η θέα της επιφάνειας της Σελήνης. Με αφετηρία αυτή την αρχική κατάσταση, το ερώτημα είναι: Ποια σειρά φυσικών διεργασιών θα έπρεπε να πυροδοτήσουμε, να ελέγξουμε και να κατευθύνουμε ώστε, από μια παρόμοια γεωλογική βάση, να δημιουργήσουμε μια Βιοσφαίρα;

Αυτό είναι το σενάριο· αυτή είναι η πλατφόρμα από την οποία θα αρχίσουμε να ανεβαίνουμε τη σκάλα των φυσικών στοιχείων.

Ο Θεός άνοιξε το στόμα Του και εξέφρασε τον Λόγο Του. «ΓΕΝΗΘΗΤΩ ΦΩΣ».

Αμέσως η Γη αρχίζει να περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της με ολοένα και μεγαλύτερη ταχύτητα. Υπό την ενέργεια που απελευθερώνεται από τον Δημιουργό, η Γη αρχίζει να περιστρέφεται γύρω από τον άξονά της με ολοένα και μεγαλύτερη ταχύτητα.

Αυτό ήταν το πρώτο στάδιο της γεωϊστορικής ακολουθίας στην προέλευση της Βιόσφαιρας. Ως συνέπεια της επιτάχυνσης της περιστροφής της Γης, και συνοδευόμενος από τον σεισμολογικό παλμό του γεωφυσικού κινητήρα, ο φλοιός της Γης αρχίζει να θερμαίνεται και να τρίζει κάτω από μια συμφωνία σεισμών και ηφαιστείων. Σε λίγες γεωλογικές ώρες εκείνη η «κενή» Γη μετατράπηκε σε έναν ωκεανό ζωντανής λάβας, κάτω από τα ρεύματα του οποίου φαινόταν να κινείται ένας στρατός ηφαιστείων που πολεμούσε ενάντια στα μαγματικά κύματα ενός Μάντου που έχει σπάσει τα φράγματα του φλοιού και χορεύει χαρούμενα στην επιφάνεια της Λιθοσφαίρας.

Παλιρροιακά κύματα και γιγαντιαία τσουνάμι λάβας ταράζουν την επιφάνεια του πλανήτη, από τις κορυφές τους εκτοξεύονται στη στρατόσφαιρα πύραυλοι μάγματος που ψύχονται, μετατρέπονται σε βράχο και πέφτουν ξανά στον ωκεανό της φωτιάς με τον θόρυβο του μετεωρίτη, του κομήτη.

Η απάντηση, μηχανικής φύσης, στο βιβλικό αίνιγμα: θέτει σε κίνηση μια σειρά γεωφυσικών φαινομένων, των οποίων οι κύριοι σταθμοί είναι: η τήξη του πρωτογενούς φλοιού και η εξάχνωση της προκύπτουσας πρωτοατμόσφαιρας.

Ο κινητήριος μοχλός αυτής της γεωϊστορικής απάντησης ήταν ο Πυρήνας. Την ενέργεια που απαιτούνταν για να προκληθεί αυτή η αλλαγή κατάστασης την παρείχε ο Θεός, μέσω της οποίας ο Θεός προκάλεσε την επιτάχυνση του ρυθμού λειτουργίας του Πυρήνα, αυξάνοντας την Πυκνότητα ανά Αστροφυσική Κυβική Μονάδα του Γήινου Βαρυτικού Πεδίου. Σε πρακτικό επίπεδο, συγκρίνοντας τώρα το Γεωφυσικό Σώμα με μια Μηχανή, ας πούμε ότι ο Θεός γέμισε το ρεζερβουάρ (Γήινο Πεδίο) με ενέργεια (Βαρύτητα), προκαλώντας με αυτόν τον τρόπο την αυτόματη αύξηση των παραμέτρων του Γεωπυρηνικού Κινητήρα έως το Κρίσιμο Σημείο Αστροφυσικής Εσωκλίσεως.

 Το γεγονός ότι αυτό το Κρίσιμο Σημείο δεν ξεπεράστηκε διαπιστώνεται από τα αποτελέσματα που προκάλεσαν την εξάχνωση της Πρωτο-Ατμόσφαιρας, η οποία με τη σειρά της αποτέλεσε την πηγή των πολικών καλυμμάτων, χωρίς τα οποία το Βιόσφαιρικό Σύστημα δεν θα είχε γεννηθεί και η εξαφάνιση των οποίων προϋποθέτει την ανεπανόρθωτη κατάρρευσή του.

Έτσι λοιπόν, μόλις ο Πρωτογενής Φλοιός μετατράπηκε σε μια θάλασσα ζωντανής λάβας, που εκτεινόταν από τον ένα πόλο στον άλλο του Πλανήτη, και η Πρωτοατμόσφαιρα (Αρχέγονη) ανέβηκε μέχρι την οροφή του Πλανήτη, το γεωπυρηνικό σώμα άρχισε να επιβραδύνει τον αριθμό των περιστροφών του ανά γεωλογική μονάδα χρόνου.

Ήταν ήδη μεσημέρι όταν τα αέρια που παράχθηκαν από τη τήξη του γεωφυσικού σώματος συσσωρεύτηκανγύρω από τον πλανήτη και δημιούργησαν μια πλανητική ατμόσφαιρα, πρωτόγονη, αλλά που περιείχε στον όγκο της όλα τα απαραίτητα στοιχεία για τη γέννηση της Βιόσφαιρας. Αυτή η Ατμόσφαιρα συνέχισε να μεγαλώνει καθ’ όλη τη διάρκεια του Πρωινού και, με το πέρασμα των Ωρών, άρχισε να κρύβει κάτω από τον αραιωμένο όγκο της τη θάλασσα του μάγματος που της έδωσε ζωή.

Φυσική Δημιουργική

Λαμβάνοντας υπόψη τη μηχανική της τήξης των στερεών και κατανοώντας ότι αυτή η στοιχειώδης μηχανική ήταν εκείνη που ο Θεός εφάρμοσε στον Πρωτογενή Φλοιό της Γης, μπορούμε να υποστηρίξουμε ότι η δυναμική σταθεροποίηση του εξωτερικού γεωφυσικού οικοδομήματος εκείνης της Πρωτογενούς Γης προήλθε ως συνέπεια της μείωσης της σεισμολογικής δραστηριότητας του εσωτερικού γεωπυρηνικού σώματός της. Ακολουθώντας τον νόμο της αδράνειας, μόλις ολοκληρώθηκε το έργο της ενέργειας που προκάλεσε τη τήξη του Πρωτογενούς Φλοιού, η Γη επανήλθε στην κατάσταση ισορροπίας που επικρατούσε πριν από τη στιγμή που ο Θεός άνοιξε το στόμα Του και γνωστοποίησε τη θέλησή Του: «Γεννηθήτω φως».

Και έτσι, καθώς εισέρχονταν στην τελική ευθεία του Απογεύματος της Πρώτης Ημέρας της Γένεσης, η Γη άρχισε να επιστρέφει στη φυσική της κατάσταση ισορροπίας μεταξύ των διαφόρων τμημάτων που συνθέτουν το γεωφυσικό της σώμα.

Το τελικό στάδιο αυτής της διαδικασίας —μέσω της δημιουργίας της Πρωταρχικής Ατμόσφαιρας— ήταν η Εξάχνωση αυτής της Πρωτο-Ατμόσφαιρας, της οποίας την πρωταρχική χημική σύνθεση μπορούμε να τη συγκρίνουμε με εκείνη των πλανητών του Ηλιακού μας Συστήματος.

Αφού απομονώθηκε η Γη από οποιαδήποτε εξωτερική πηγή ενέργειας, ο Πυρήνας της απέκτησε μια νέα θερμοδυναμική κατάσταση ισορροπίας. Κατά τη διάρκεια της μετάβασης από την «κατάσταση μαζικής τήξης» στην «κατάσταση γεωφυσικής ισορροπίας», ο Φλοιός της Γης στερεοποιήθηκε και η Πρωτο-Ατμόσφαιρα, ως αποτέλεσμα, εισήλθε σε μια φάση Ξαφνικής Εξάχνωσης.

Με το που έπεσε η Νύχτα της Πρώτης Ημέρας, χωρίς να πάμε πιο μακριά, η Πρωτοατμόσφαιρα είχε μετατραπεί σε ένα Μανδύα Πάγου. Μανδύας Πάγου που κάλυψε τη Γη από τον Βόρειο Πόλο έως τον Νότιο Πόλο και ήταν το Φως για το οποίο μιλά η Γένεση. Σε γενικές γραμμές: από τη Φωτιά στον Πάγο.

Η τήξη του πρωτογενούς φλοιού και η εξάχνωση της αρχέγονης ατμόσφαιρας, αυτές ήταν οι δύο κύριες διεργασίες που πραγματοποίησε ο Θεός κατά τη διάρκεια της Πρώτης Ημέρας.

Πλήρης γεωϊστορική ακολουθία

Η έκπληξη που προκαλεί η ανακάλυψη αυτής της ακολουθίας γεωϊστορικών γεγονότων –μια ακολουθία απόλυτα επιστημονική ως προς την προσέγγιση και την εξέλιξή της– δεν πρέπει να μας αποσπάσει την προσοχή από το σύνολο των γεγονότων τα οποία, για να διευκολύνω τη γενική εικόνα του συνόλου, έχω αναφερθεί επιπόλαια. Ας ανακεφαλαιώσουμε:

Πρώτον: Ελεγχόμενος πολλαπλασιασμός της πυκνότητας ανά αστροφυσική κυβική μονάδα του γήινου βαρυτικού πεδίου. Η προέλευση αυτού του Ελεγχόμενου Πολλαπλασιασμού, όπως είπα, είναι η Φύση του Θείου Όντος.

Δεύτερον: Κάθετη επιτάχυνση των περιστροφών λειτουργίας του μετασχηματιστή της Γης. Από την οποία προήλθε η περιστροφική επιτάχυνση του Πλανήτη γύρω από τον άξονά του, καθώς και η αστροφυσική εσωκλίση του Πυρήνα ως πηγή της θερμότητας του Πλανήτη.

Τρίτον: Παγκόσμια θερμοδυναμική άνοδος του γεωφυσικού σώματος, η οποία από τον Μανδύα επεκτάθηκε μέχρι την επιφάνεια και προκάλεσε τη Σύντηξη του Πρωτογενούς Φλοιού.

Τέταρτον: Υγροποίηση του Πρωτογενούς Φλοιού υπό την επίδραση της Τήξης του Εξωτερικού Σφαιρικού Σώματος και δημιουργία της Πρωτογενούς Ατμόσφαιρας.

Πέντε: Μόλις ολοκληρώθηκε η μετατροπή του βαρυτικού καυσίμου σε θερμότητα, η Γη επέστρεψε στα χέρια της Φύσης, προσαρμόζοντας τις νέες αλλαγές της στον νόμο της Αδράνειας. Η επιβράδυνση των περιστροφών λειτουργίας του γεωπυρηνικού μετασχηματιστή, η πτώση της ταχύτητας περιστροφής του Πλανήτη και η μείωση της θερμοκρασίας της Σφαίρας ήταν τα τρία πρώτα ορατά αποτελέσματα.

Έξι: Αυτά τα τρία φαινόμενα προκάλεσαν μια νέα ακολουθία αποτελεσμάτων. Το πρώτο από αυτά τα νέα αποτελέσματα ήταν η ψύξη της εξωτερικής επιφάνειας του πλανήτη, η οποία ipso facto έθεσε το θεμέλιο για τη δημιουργία του εξωτερικού γεωφυσικού δακτυλίου, της Λιθοσφαίρας.

Επτά: Μπορούμε επίσης να μιλήσουμε για Στερεοποίηση του Δευτερογενούς Φλοιού. Εν πάση περιπτώσει, αυτό είναι ήδη θέμα προτίμησης. Μόλις εμβαθύνουμε περισσότερο, θα έχουμε χρόνο να τις διαφοροποιήσουμε. Προχωρώντας λίγο το θέμα, ας πούμε ότι η Λιθόσφαιρα είναι για τη Σφαίρα ό,τι είναι ο Δευτερεύων Φλοιός για τη Λιθόσφαιρα. Συνοψίζοντας, ο Δευτερεύων Φλοιός είναι το εξωτερικό στρώμα της Λιθόσφαιρας. Ήταν, λοιπόν, ο Δευτερεύων Φλοιός το πρώτο λιθοσφαιρικό στρώμα που στερεοποιήθηκε.

Οκτώ: Η συνεχής πτώση της γεωφυσικής θερμοκρασίας προς την αρχική της κατάσταση, την οποία δεν θα ξαναέφτανε ποτέ, προκάλεσε τη στερεοποίηση του Δευτερογενούς Φλοιού, όπως είπα, και τη δημιουργία του λιθοσφαιρικού δακτυλίου. Η Γεωφυσική Αρχιτεκτονική συνέχισε να ολοκληρώνει τη δομή της με τη γέννηση του δεύτερου δακτυλίου, του Μανδύα, η ψύξη του οποίου θα έκλεινε την πηγή θερμότητας από την οποία μέχρι τότε τροφοδοτούνταν η Πρωταρχική Ατμόσφαιρα για να διατηρήσει τη φυσική της κατάσταση.

Εννέα: Η ψύξη από το εξωτερικό προς το εσωτερικό του Πλανήτη, λογικά, έπρεπε να μετατρέψει τον λιθοσφαιρικό δακτύλιο σε ένα τείχος που θα εμπόδιζε τη μεταφορά θερμότητας από τον Πυρήνα προς την Ατμόσφαιρα.

Δέκα: Θερμικά απομονωμένη από τον Πυρήνα, η θερμοκρασία της Ατμόσφαιρας έπεσε κατακόρυφα με την ιλιγγιώδη ταχύτητα που επέβαλε η απομόνωση. Ο όγκος της πάγωσε. Το αποτέλεσμα ήταν η μεταμόρφωση της Ατμόσφαιρας στον Παγωμένο Μανδύα που κάλυψε τη σφαιρικότητα του Πλανήτη από τον Βόρειο Πόλο έως τον Νότιο Πόλο το Απόγευμα της Πρώτης Ημέρας. Όπως είπα και πριν, αυτό το Παλτό Πάγου είναι το Φως στον Λόγο της Πρώτης Ημέρας.

Αυτή είναι η ακολουθία που διανύσαμε με χαρά. Καθ’ οδόν έχω αναφερθεί σε συγκεκριμένα γεγονότα που αποδεικνύουν το μέγεθος της Δημιουργικής Νοημοσύνης και την κυριαρχία της στις επιστήμες του χώρου, του χρόνου, της ύλης και της ενέργειας. Μια γνωστική κυριαρχία που είναι σαν ένα πεδίο όπου ριζώνει το Δέντρο της Επιστήμης της Δημιουργίας. Σε αυτά τα γεγονότα θα σταθούμε για λίγο στην επόμενη ενότητα.

Και έτσι ήταν, και έτσι έγινε

Λοιπόν, αφού ειπώθηκαν αυτά, η χρονολογική σύνοψη των ιστορικών γεγονότων με πρωταγωνιστή τον Θεό κατά τη διάρκεια εκείνης της Πρώτης Ημέρας μπορούμε να την αφήσουμε ως εξής:

Α: Πολλαπλασιασμός της πυκνότητας του Γήινου Βαρυτικού Πεδίου.

Β: Κάθετη αύξηση του ρυθμού λειτουργίας του Κεντρικού Γεωφυσικού Μετασχηματιστή.

Γ: Σύντηξη του Μανδύα και ηφαιστειακή τήξη του Πρωτογενούς Φλοιού.

Δ: Δημιουργία της κλασικής Πρωταρχικής Ατμόσφαιρας.

Ε: Ψύξη του Πυρήνα και στερεοποίηση του Δευτερογενούς Φλοιού, ή Λιθοσφαιρικού.

F: Εξάχνωση της Πρωταρχικής Ατμόσφαιρας. Αυτό το Μανδύα Πάγου που περιέβαλε τον πλανήτη το απόγευμα εκείνης της ημέρας ήταν το Φως που βγήκε από τα χείλη του Δημιουργού μας, όταν είπε:«Γεννηθήτω φως».

Ο Ουρανός

Έτσι λοιπόν, έχοντας κατά νου την κατάσταση της Γης στο τέλος της Πρώτης Ημέρας, με τον Γεωφυσικό Σφαίρα τυλιγμένο κάτω από εκείνο το Μανδύα Πάγου που ο Δημιουργός του ονόμασε Φως, από μακριά η εικόνα του Πλανήτη μας ήταν αυτή μιας τεράστιας σφαίρας πάγου που επέπλεε στην Άβυσσο, σαν την εικόνα ενός τεράστιου κοσμικού αυγού που γεννήθηκε μέσα στο Σκότος. Η επόμενη γεωϊστορική ακολουθία που ο Θεός είχε στο μυαλό Του ήταν η ακόλουθη:

I: Μετακίνηση της Γης από την περιοχή προέλευσής της προς την τελική της θέση στους Ουρανούς

II: Εκτόξευση της Γης στο Ηλιακό Σύστημα και εγκατάστασή της στην τρίτη τροχιά της.

III: Εξάτμιση του Παγετώδους Μανδύα.

IV: Διάσπαση του Παγετώδους Μανδύα σε δύο τμήματα και υποχώρηση προς τους γεωγραφικούς πόλους.

V: Γέννηση του Ωκεανού και σχηματισμός της βιόσφαιρας.

Σχετικά με το Σκότος

Το βιβλικό κείμενο αναφέρει ότι «ο Θεός δημιούργησε τα δύο μεγάλα φωτιστικά σώματα, το μεγαλύτερο για να κυβερνά την ημέρα, και το μικρότερο για να κυβερνά τη νύχτα, καθώς και τα αστέρια· και τα έβαλε στον ουρανό για να φωτίζουν τη γη και να κυβερνούν την ημέρα και τη νύχτα, και να διαχωρίζουν το Φως από το Σκότος». Ο συγγραφέας της Γένεσης πρώτα μας λέει ότι ο Θεός δημιούργησε το Φως και αμέσως μετά μας δηλώνει ότι, μόλις δημιούργησε το Φως, το χώρισε από το Σκότος.

Παίρνουμε μολύβι και χαρτί και σχεδιάζουμε γραμμές.

Σχεδιάζουμε έναν κύκλο σε μια γωνία του χαρτιού και τον ονομάζουμε «Γη». Στην αντίθετη πλευρά σχεδιάζουμε έναν άλλο κύκλο και τον ονομάζουμε «Σκοτάδι».

Συμπέρασμα:

Αν ο Θεός δημιούργησε το Φως και το χώρισε από το Σκότος, αυτό σημαίνει ότι η Γη βρισκόταν εκείνη τη στιγμή στην περιοχή από την οποία τη χωρίζουν σήμερα τα αστέρια. Ή, το ίδιο πράγμα, πριν δημιουργήσει το Φως: η Γη βρισκόταν μέσα στο Σκότος.

Η Δημιουργία της κλίμακας των φυσικών στοιχείων.

Η εισαγωγή ενός νέου πλανήτη από τον Ήλιο σήμαινε για το Σύστημά του την ενσωμάτωση στο πεδίο του ενός νέου μετασχηματιστή βαρυτικής ενέργειας, με τις μοναδικές του ιδιότητες. Πώς αυτή η δομική αλλαγή αλλοίωσε τη σχέση μεταξύ της πλανητικής οικογένειας δεν είναι εύκολο να προσδιοριστεί, αλλά αυτός ήταν ένας παράγοντας που ο Θεός γνώριζε από εμπειρία, και με βάση αυτή την εμπειρία έλυσε στο χαρτί όλες τις άγνωστες παραμέτρους πριν προχωρήσει στη δράση. Η επιτυχία της εφαρμογής των μαθηματικών Του στην πραγματικότητα δεν χρειάζεται να αναζητηθεί πολύ μακριά· τα αποτελέσματα είναι εμφανή. Εμείς θα επικεντρωθούμε στη Γη και στο τι σήμαινε για το φυσικό της σώμα η ενσωμάτωσή της σε ένα κοινό βαρυτικό πεδίο.

Θα ξεκινήσω λέγοντας ότι οποιοδήποτε σώμα αστροφυσικής φύσης, εφόσον είναι απομονωμένο από οποιοδήποτε άλλο σώμα, περιορίζεται στο να καταναλώνει τη δική του ενέργεια. Ενώ κατά τη διάρκεια της Ημέρας Μηδέν η Γη ήταν απομονωμένη στην περιοχή προέλευσής της, η χαμηλή ταχύτητα μετασχηματισμού με την οποία λειτουργούσε ο πυρήνας της διατήρησε τον παλμό της σε ένα σταθερό ελάχιστο αριθμό περιστροφών.

Και λέει ο Θεός «η Γη ήταν σε σύγχυση» για να μας κάνει να καταλάβουμε ότι κάθε αστροφυσικό σώμα που είναι απομονωμένο από ένα ενεργειακό δίκτυο τείνει να καταρρεύσει και να μετατραπεί σε σκόνη. Όταν ο Θεός επιστρέφει και διπλασιάζει την ενέργεια του πεδίου Του, επιταχύνοντας την περιστροφή του εξωτερικού σώματός Του και προκαλώντας τη σύντηξη του πρωτογενούς φλοιού και τη δημιουργία του Παγωμένου Μανδύα που κάλυψε τον Πλανήτη στο τέλος της Πρώτης Ημέρας.

Καθώς εισήγαγε τη Γη στο Ηλιακό Σύστημα, την αυγή της Δεύτερης Ημέρας, η Γη βρέθηκε ξαφνικά στην κατάσταση που βρίσκεται ένας μετασχηματιστής συνδεδεμένος σε ένα ενεργειακό δίκτυο. Η πρώτη αντίδραση του Πυρήνα της ήταν να περάσει από μια αργή κατάσταση λειτουργίας σε μια πιο προχωρημένη.

Η βαρυτική έλξη. Δημιουργία και διαμόρφωση των οροσειρών

Ανεξάρτητα από τις εξισώσεις που ρυθμίζουν τη μάζα των αστροφυσικών σωμάτων που υπόκεινται σε μια αστροφυσική σχέση, και την απόσταση που διανύει ένα πλανητικό σώμα κατά τη διάρκεια της τροχιάς του, η ακολουθία των επιδράσεων που βίωσε η Γη κατά τη διάρκεια της τροχιάς της προς τον Ήλιο είχε ως αποτέλεσμα την υπερθέρμανση του Πυρήνα της,

Είναι κατανοητό ότι η θερμοκρασία, στο εσωτερικό εκείνου του δοχείου υπό πίεση στο οποίο ο Θεός ήρθε να μεταμορφώσει το γεωφυσικό σώμα, δεν θα μπορούσε να συνεχίσει να αυξάνεται απεριόριστα.

Η βαρυτική έλξη που προκάλεσε η σύζευξη των αντίστοιχων μαγνητικών πεδίων, όταν η Γη διέσχισε τη δική της ηλεκτρική ζώνη στο Σύστημα, ήταν το φρένο που την σταθεροποίησε στην τροχιά της. Αυτή η έλξη είχε επιπτώσεις στην Κάτω Λιθόσφαιρα, αποσπώντας από τον Ανώτερο Μανδύα τις βάσεις των μεγάλων οροσειρών. Με αυτή τη δράση ανύψωσης των ριζών των μεγάλων οροσειρών, ο Θεός άνοιξε τη Λιθόσφαιρα, από όπου η θερμότητα που είχε συσσωρευτεί στο εσωτερικό γεωφυσικό σώμα βρήκε τη διέξοδο για να απελευθερωθεί: με τη μορφή αερίων και λάβας, επιτυγχάνοντας ο Θεός από αυτό το φαινόμενο τη μετατροπή του πάγου σε νερό. Αυτή είναι η ακολουθία της προέλευσης του Νερού και του Αέρα.

Εξάχνωση του Παγωμένου Μανδύα

Το άμεσο αποτέλεσμα της συνάντησης Γης-Ήλιου υπό τις συνθήκες που περιγράφηκαν προκάλεσε την επιταχυνόμενη εξάχνωση του Εξωτερικού Μανδύα του Πάγου. Η ηλιακή ενέργεια λειτούργησε σαν καυτό σίδερο που εφαρμόστηκε απευθείας στο φλοιό του Πάγου. Η εξάχνωση αυτή προκάλεσε τη διάσπαση του Μανδύα σε δύο μεγάλους όγκους και τη γέννηση της Βιόσφαιρας.

Τα νερά κάτω από το στερέωμα των ουρανών

Η ισορροπία μεταξύτου ανώτερου στρώματος του Μανδύα και του κατώτερου στρώματος του Φλοιού, που είχε σπάσει με αυτόν τον τρόπο, η θερμική πίεση άρχισε να ανυψώνει τις βάσεις των οροσειρών, γύρω από τα σώματα των οποίων η γεωπυρηνική θερμότητα βρήκε γραμμές πλευστότητας προς τα έξω. Έτσι, ενώ στην εξωτερική ζώνη η ηλιακή ενέργεια έκανε το έργο της, από κάτω η γεωφυσική ενέργεια έκανε το ίδιο, ραγίζοντας τον Παγωμένο Μανδύα, από τις ρωγμές του οποίου τα αέρια άρχισαν να εξέρχονται και να συμβάλλουν στη δημιουργία της Ατμόσφαιρας που βρισκόταν σε εξέλιξη.

Διαδικασία που οδήγησε στη δημιουργία ενός Ωκεανού που κάλυψε τον Ισημερινό και τις τροπικές περιοχές, και συνέχισε να ωθεί προς τους γεωγραφικούς πόλους τα δύο μεγάλα κομμάτια πάγου στα οποία είχε χωριστεί το αρχικό κομμάτι. Τα νερά αυτού του Μητρικού Ωκεανού ήταν τα νερά που βρίσκονταν κάτω από το Στερέωμα των Ουρανών. Και το Στερέωμα των Ουρανών που βρισκόταν ανάμεσα στα νερά που ήταν κάτω και πάνω από το σώμα του είναι η Ατμόσφαιρα.

Συνοπτική γεωϊστορική αναδρομή

Συνοψίζοντας:

Το Φως ήταν ο Μανδύας από Πάγο, κάτω από το σώμα του οποίου παρέμεινε εγκλωβισμένο το υπόλοιπο γεωφυσικό οικοδόμημα στο τέλος της Πρώτης Ημέρας.

Η δημιουργία του πραγματοποιήθηκε μέσω της τήξης του Πρωτογενούς Φλοιού· και η τήξη αυτού του Πρωτογενούς Φλοιού προκλήθηκε από τον Θεό, ο οποίος επιτάχυνε τον γεωπυρηνικό παλμό του Πλανήτη.

Αυτή η αύξηση του ρυθμού λειτουργίας της αστροφυσικής καρδιάς της Γης ήταν η συνέπεια του πολλαπλασιασμού της πυκνότητας του γήινου βαρυτικού πεδίου ανά αστροφυσική κυβική μονάδα

Στην αρχή της Δεύτερης Ημέρας η Γη και ο Ήλιος συναντιούνται ξανά. Ο Θεός δημιουργεί μια σειρά φαινομένων, από τα οποία η Εξάχνωση του Παλτού των Πάγων θα είναι το πρώτο. Το Παλτό σπάει και γεννιέται η Ατμόσφαιρα, της οποίας η ανάπτυξη θα προσδώσει στην βαρυτική έλξη στην αρχή της στατικής τροχιάς μια εντυπωσιακή φυσική επιτάχυνση.

Τα δύο προκύπτοντα κομμάτια πάγου ξεκινούν το ταξίδι τους προς τους γεωγραφικούς πόλους, αφήνοντας ανάμεσά τους τα νερά του Μητρικού Ωκεανού, από τον όγκο του οποίου, μέσω εξάτμισης, θα συνεχίσει να τροφοδοτείται το σώμα της Ατμόσφαιρας. Αυτή η Ατμόσφαιρα είναι το Στερέωμα στον Λόγο της Δεύτερης Ημέρας.

Με την αναγνώριση του Ουρανού, η κίνηση του πνεύματος του Θεού πάνω στα Νερά ερμηνεύεται ως η κίνησή του στο Διάστημα. Και εισχωρούμε στη συμπεριφορά της Βαρύτητας, την οποία μπορούμε να κατανοήσουμε από τη γνώση μας για τη φύση των υγρών. Αυτό ανοίγει το μυαλό μας στην κατανόηση του παγκόσμιου βαρυτικού πεδίου ως ενός ωκεανού στον οποίο τα αστρικά συστήματα εμφανίζονται ως ηπείροι και νησιά, επιτρέποντας την αστρική πλοήγηση χάρη στις θέσεις τους στον τοπικό γαλαξιακό χώρο.

Φωτιά, Πάγος, Νερό και Αέρας. Αυτά είναι τα πρώτα σκαλοπάτια της σκάλας των φυσικών στοιχείων που ανεβαίνουμε. Το επόμενο που έρχεται δεν χρειάζεται παρουσίαση. Εν κατακλείδι, και για να κλείσουμε:

Α.- Σύντηξη του Πρωτογενούς Φλοιού.

Β.- Εξάχνωση της Πρωταρχικής Ατμόσφαιρας.

Γ.-Απόψυξη και απομάκρυνση των πάγων.

Δ.-Σχηματισμός της Βιόσφαιρας.

 Σχηματισμός του Επιπέδου Βιοσφαιρικής Αλληλεπίδρασης

Ολοκληρώνουμε την ανάβαση στη σκάλα των φυσικών στοιχείων και ανοίγουμε ένα νέο μονοπάτι. Πάγος, νερό, αέρας, όλα τα στοιχεία βρίσκονται στη θέση τους και είναι έτοιμα για το μεγάλο γεγονός της μετάβασης από την ανόργανη στην οργανική ύλη.

Επιστρέφοντας στο θέμα της Εξέλιξης του δέντρου της ζωής, το πρώτο είναι οι ρίζες. Από εκεί αρχίζει το δέντρο να βλασταίνει. Αλλά για να υπάρξει δέντρο πρέπει να υπάρχει σπόρος. Αν υποθέσουμε ότι το Μητρικό Κύτταρο, ο Σπόρος της Ζωής, είχε τον Θεό ως προέλευσή του, προκύπτει από τις ιστορικές ακολουθίες που ακολουθούμε ότι ο σπόρος του δέντρου των ειδών φυτεύτηκε από τον Θεό κάτω από τα νερά του Μεγάλου Ωκεανού. Και, κατά συνέπεια, πρώτα υπήρξε το Βασίλειο των Φυτών. Από αυτό το υποβρύχιο φυτικό βασίλειο, μέσω της προσαρμογής των πρώτων κλαδιών στη χερσαία ζωή, καθώς η στάθμη των νερών του Μεγάλου Ωκεανού χαμηλωνε, προέκυψε το δέντρο των χερσαίων φυτικών ειδών.

Η εξέλιξη αυτού του νέου βασιλείου ολοκληρώθηκε όταν η φωτοσύνθεση μεταμόρφωσε τη χημική σύνθεση της ατμόσφαιρας.

Αυτό το βιοϊστορικό βήμα έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια του Απογεύματος της Τρίτης Ημέρας. Έχουμε ήδη δει πώς, μόλις έσπασε ο Παγετώδης Μανδύας, οι δύο προκύπτοντες όγκοι ξεκίνησαν την υποχώρηση προς τους πόλους, και πώς η εξάτμιση του Ωκεανού, σε συνδυασμό με την ανύψωση των οροσειρών λόγω της βαρυτικής έλξης, οδήγησε στον πολλαπλασιασμό του Ωκεανού σε ωκεανούς και στη διαίρεση των ωκεανών σε θάλασσες.

Έτσι, καθώς η στάθμη των υδάτων κατέβαινε, τα θαλάσσια φυτά προσαρμόστηκαν στη χερσαία ζωή, για να καταλήξουν με την πάροδο του χρόνου να μετασχηματίσουν την προϊστορική ατμόσφαιρα στην ιστορική ατμόσφαιρα με το οξυγόνο ως κύριο στοιχείο.

Με τη σειρά της, και στο πλαίσιο της απαραίτητης προσαρμογής στην επανάσταση που το ίδιο το φυτικό βασίλειο προκαλούσε, η προϊστορική φυτική ίνα του υποθαλάσσιου υποστρώματος απέκτησε τις ιδιότητες των ιστορικών χερσαίων δέντρων.

Με τη δημιουργία του βασιλείου των δέντρων, ο Θεός ολοκλήρωσε τη δομή του Επιπέδου Βιοσφαιρικής Αλληλεπίδρασης. Επίπεδο στο οποίο θα σταθώ για μια στιγμή πριν απογειωθώ από το έδαφος και εκτοξεύσω αυτή την αφήγηση στους χώρους.

Την αυτονομία του Σχεδίου Βιοσφαιρικής Αλληλεπίδρασης μπορούμε να τη συνοψίσουμε λέγοντας ότι οι πολικές καλύψεις σταθεροποιήθηκαν ώστε να αποτελέσουν τους δύο κύριους του οικοσφαιρικού συστήματος. Κέντρα από τα οποία ο Θεός έκανε να εξαρτάται η ισορροπία της θερμοκρασίας της Βιόσφαιρας, και τα οποία, για να σταθεροποιήσει την απόψυξη και των δύο θερμοψυκτικών κέντρων, ο Θεός έκανε να εξαρτώνται από τη γωνία περιστροφής της γης.

Κατά τη διάρκεια αυτών των εκατομμυρίων και εκατομμυρίων ετών, οι θερμοψυκτικές πηγές της οικοσφαίρας παρέμειναν σταθερές, διατηρώντας τη θερμοκρασία της βιόσφαιρας σταθερή, με την προϋπόθεση ότι, καθώς μειωνόταν η μάζα τους, η γενική θερμοκρασία αναγκαστικά αυξανόταν. Όμως, καθιστώντας τη θερμοκρασία της βιόσφαιρας εξαρτώμενη από τα πολικά θερμοψυκτικά κέντρα, ο Δημιουργός μας αναγκάστηκε να τους παράσχει μια γεωφυσική πλατφόρμα. Πλατφόρμα την οποία θα ονομάσω «Αυτόνομο Οικοσφαιρικό Υπόστρωμα» και σχετίζεται με τις εξισώσεις που αποτελούν τη βάση της αμεταβλητότητας της γωνίας περιστροφής της Γης.

Το Αυτόνομο Οικοσφαιρικό Υπόστρωμα

Έχουμε τη Γη να περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο. Έχουμε δει ότι η θερμοδυναμική σταθερότητα της Βιόσφαιρας την έκανε ο Θεός να εξαρτάται από τις πολικές μάζες. Τώρα πρέπει να μελετήσουμε τη μηχανική διατήρησης των πολικών καλυμμάτων, καθώς όλα μας οδηγούν να πιστεύουμε ότι η θερμοκρασία και η γωνία περιστροφής βρίσκονται σε άμεση σχέση, και παρόλα αυτά η Γη περιστρέφεται μέσα σε ένα βαρυτικό πεδίο που υπόκειται στις διαταραχές που προέρχονται από το κεντρικό άστρο και μετασχηματίζουν τον διαπλανητικό χώρο λόγω της αλληλεπίδρασής του με τον αστρικό κόσμο στον οποίο ανήκει. Αυτό προκαλεί στους πλανήτες μια ασταθή περιστροφική δυναμική, που αντανακλά την κλίση του Ήλιου.

Η υποταγή του πλανήτη μας στον νόμο της κλίσης του Ήλιου —για την αιτία της οποίας θα έπρεπε να αναφερθούμε σε άλλο κεφάλαιο— θα αλλοίωνε την περιοχή πρόσπτωσης της ηλιακής ενέργειας πάνω στην ηπειρωτική γεωγραφία, με επακόλουθο αποτέλεσμα την ακανόνιστη απόψυξη των πολικών καλυμμάτων. Αλλά αυτό δεν συμβαίνει, και από εδώ προκύπτει το ερώτημα: Γιατί η Γη προσφέρει στον Ήλιο πάντα την ίδια γωνία περιστροφής;

Αυτή η ιδιαιτερότητα έχει μια εξήγηση. Ο νόμος που διέπει την κλίση του άξονα περιστροφής προς το ένα ή το άλλο ημισφαίριο ενός σώματος που περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του έχει την απάντηση.

Η καθημερινή πραγματικότητα μας προσφέρει ποικίλα παραδείγματα σχετικά με τη φύση και τις εφαρμογές αυτού του νόμου. Η περιγραφή του δεν είναι περίπλοκη. Ας σκεφτούμε, τι θα συνέβαινε αν αρχίζαμε να περιστρέφουμε τον εαυτό μας με ανοιχτά χέρια κρατώντας μια εγκυκλοπαίδεια στο ένα χέρι; Το χέρι που κρατά το βάρος δεν θα έπεφτε προς τη φυσική κατεύθυνση του βάρους που κρατά; Εννοώ, αρκεί να πάρουμε μια σφαίρα της Γης, να την βάλουμε πάνω στο τραπέζι και να σταθούμε να παρατηρήσουμε αυτό το παράδειγμα της εγκυκλοπαίδειας στο ένα χέρι σε σχέση με το φαινόμενο της συγκέντρωσης των ηπείρων σε ένα ημισφαίριο. Δεν είναι όλη η ηπειρωτική μάζα συγκεντρωμένη σε ένα ημισφαίριο; Το άλλο ημισφαίριο καταλαμβάνεται από τα νερά του Ειρηνικού. Έχουμε ήδη την εγκυκλοπαίδεια σε έναν βραχίονα της Γης· τι αποτέλεσμα θα έχουμε αν τώρα πάρουμε τον Γλόμπο της Γης και αρχίσουμε να τον περιστρέφουμε γύρω από τον άξονά του;

Αυτό το φαινόμενο της πτώσης της γωνίας περιστροφής προς το υπερφορτωμένο ημισφαίριο είναι ακριβώς αυτό που επιδίωξε ο Θεός όταν συγκέντρωσε την πενταηπειρωτική μάζα σε ένα ημισφαίριο. Το τελικό αποτέλεσμα που παρήγαγε ήταν μια σταθερή γωνία περιστροφής .

 Η ανάγκη σταθεροποίησης του Επιπέδου Βιοσφαιρικής Αλληλεπίδρασης ήταν μια Ανάγκη πρώτης τάξεως.

Η δημιουργία μιας σταθερής θερμοδυναμικής πλατφόρμας αποτελεί ανάγκη της Εξέλιξης.

Χάρη στη συγκέντρωση των πέντε ηπείρων μέσα σε ένα ημισφαίριο του πλανήτη, ο Θεός κατέστησε δυνατό ώστε η ζώνη πρόσπτωσης που ο πλανήτης παρουσιάζει στην ηλιακή ενέργεια να είναι πάντα η ίδια.

Χάρη σε αυτή την οπτική σταθερότητα, η καμπύλη αύξησης της θερμοκρασίας της βιόσφαιρας και, κατά συνέπεια, της απόψυξης των πολικών καλυμμάτων θα διατηρούνταν σε σταθερό ρυθμό καθ’ όλη τη διάρκεια των γεωλογικών εποχών.

Θεωρία των Γεωφυσικών Δακτυλίων

Είπα ότι σταθεροποιώντας τη γωνία περιστροφής της Γης μέσω της μετατόπισης της ηπειρωτικής μάζας σε ένα ημισφαίριο, ο Θεός εξασφάλιζε μια σταθερή γωνία πρόσπτωσης του ηλιακού φωτός στους γεωγραφικούς πόλους. Από αυτό το φαινόμενο ήλπιζε να επιτύχει τη σταδιακή απόψυξη που θα παρείχε στην εξέλιξη του δέντρου των ειδών τον απαραίτητο χρόνο για να ολοκληρωθεί. Και έχω επισημάνει ότι, φυσικά, αυτή η αρχιτεκτονική εκδοχή έρχεται σε σύγκρουση με τη διάσημη υπόθεση της ηπειρωτικής μετατόπισης. Η ηπειρωτική μετατόπιση δεν μπορεί να εξηγήσει τη σταθερότητα της γωνίας περιστροφής· και το χειρότερο, αντιφάσκει με την ύπαρξή της.

Αφήνοντας κατά μέρος τις περίπλοκες συζητήσεις, και ξεκινώντας από την υλοποίηση των μαθηματικών του Αυτόνομου Οικοσφαιρικού Υποστρώματος, ας πούμε ότι η γεωφυσική αρχιτεκτονική στην οποία ο Θεός έδωσε την έγκρισή Του μας διαμορφώνει μια δομή όπου η Λιθόσφαιρα αποτελεί έναν στερεό δακτύλιο που περιστρέφεται πάνω σε έναν υγρό, μαγματικό δακτύλιο.

Ο μαγματικός δακτύλιος ή Μανδύας με τη σειρά του επιπλέει πάνω σε έναν χρωμοσφαιρικό δακτύλιο. Και στο κέντρο το μικροαστέρι, ο Πυρήνας, αιωρείται μέσα στις βαρυτικές ροές που του χρησιμεύουν ως τροχιά.

Μέσα σε αυτή τη διάταξη, το γεγονός ότι η θερμοκρασία στην επιφάνεια του Πυρήνα και του Ήλιου είναι ίδια δεν αποτελεί σύμπτωση. Ούτε το γεγονός ότι, διατηρώντας σταθερή τη θερμοκρασία της λιθοσφαίρας, οι ωκεανοί συμπεριφέρονται όπως τα νερά του ποταμού που χρειάζεται ο πυρηνικός αντιδραστήρας για να διατηρήσει τη θερμοκρασία του σε ισορροπία.

Θεωρία του ηφαιστειακού συστήματος πλευστότητας

Την πρώτη Ημέρα ο Δημιουργός μας διπλασίασε την πυκνότητα ενέργειας ανά κυβική αστροφυσική μονάδα του γήινου βαρυτικού πεδίου. Η αντίδραση του Πυρήνα, που εκείνη τη στιγμή βρισκόταν σε ψυχρή κατάσταση, ήταν να ενεργοποιηθεί και να προχωρήσει στη μετατροπή αυτής της παροχής σε θερμότητα.

Αμέσως ο Μανδύας υγροποιείται και ο Πρωτογενής Φλοιός λιώνει. Αφού ολοκληρωθούν αυτές οι διεργασίες, ο Πυρήνας ψύχεται ξανά, με αποτέλεσμα ο Φλοιός να στερεοποιηθεί και να μετατραπεί στον γεωφυσικό δακτύλιο που ονομάζουμε Λιθόσφαιρα.

Μόλις βρεθεί εντός της σφαίρας επιρροής του Ήλιου: ο γεωπυρηνικός μετασχηματιστής επανενεργοποιείται και αποκτά μια σταθερή θερμοκρασία, ίση με την εξωτερική θερμοκρασία του άστρου γύρω από το οποίο περιστρέφεται. Πιστεύω ότι είναι περίπου έξι χιλιάδες βαθμοί Κελσίου. Αυτή η ενσωμάτωση στο Ηλιακό Σύστημα ανέκοψε τη στερεοποίηση του Μανδύα και ταυτόχρονα διατήρησε τη στερεότητα του λιθοσφαιρικού δακτυλίου, ο οποίος από τότε περιστρέφεται με δική του κίνηση πάνω στον μαγματικό δακτύλιο. Σε γενικές γραμμές.

Η συνεχής παραγωγή θερμότητας από τον Πυρήνα υποχρεώνει τη φυσική να οριοθετήσει μεταξύ του Μανδύα και του Πυρήνα ένα είδος χρωμοσφαιρικής ζώνης, εντός της οποίας ο ίδιος ο Πυρήνας ταλαντεύεται, προκαλώντας αυτή η ταλάντωση —η οποία υπόκειται στις διακυμάνσεις της βαρύτητας για τις οποίες αναφέρθηκα προηγουμένως— την επιπεδότητα των πόλων που παρουσιάζει η Γη.

Αυτή η γεωφυσική δομή είναι που μας οδηγεί να αναρωτηθούμε το εξής: Πώς απελευθερώνει η Γη την εσωτερική θερμότητα που αποθηκεύεται και δημιουργείται από τον δακτύλιο της λιθοσφαίρας; Η απάντηση, περισσότερο από θεωρίες, απαιτεί γεγονότα, και λοιπόν, αν και μιλάμε για μια λιθοσφαίρα με σταθερή γωνία περιστροφής πάνω σε μια μαγματική επιφάνεια, το σώμα της είναι εφοδιασμένο με ένα πολύπλοκο σύστημα σωλήνων πλευστότητας μέσω των οποίων η γεωπυρηνική θερμότητα απελευθερώνεται συνεχώς. Όταν μιλάμε για τα ηφαίστεια, μιλάμε για ολόκληρη τη σεισμολογική δυναμική που συνοδεύει τη δημιουργία αυτής της γεωφυσικής αρχιτεκτονικής, εντυπωσιακής στην εκδήλωσή της και τέλειας στην εκτέλεσή της.

Νόμος της συστημολογικής κίνησης

Αυτό το αυτόνομο γεωφυσικό σύστημα, που αποτελεί πηγή τόσων πονοκεφάλων, συμπληρώνεται από μια πλανητική δομή sui generis, ξεχωριστή, συγκλονιστικά θαυμάσια. Θέλω όμως να ξεκινήσω από έναν νόμο: Κάθε αστροφυσικό σύστημα είναι ένας μετασχηματιστής της συμπαντικής ενέργειας σε φως και θερμότητα καιη ταχύτητα λειτουργίας του θα εξαρτάται από τη βαρυτική πυκνότητα του πεδίου του. Αυτό από τη μία πλευρά.

Από την άλλη πλευρά, είναι δίκαιο να πούμε ότι η αστρική ταχύτητα ενός συστήματος —είτε πρόκειται για αστερισμό είτε για γαλαξία— είναι μια σταθερά που προκύπτει από τις δυνάμεις της αστροφυσικής περιοχής στην οποία ανήκει το εν λόγω σύστημα. Με άλλα λόγια, αν το Ηλιακό Σύστημα δεν αλληλεπιδρούσε με το Σύμπαν των αστερισμών, η ταχύτητα πλεύσης του θα εξαρτιόταν αποκλειστικά από την ποσότητα ενέργειας του βαρυτικού του πεδίου. Αν υποβάλουμε το Ηλιακό Σύστημα στον νόμο της βαρυτικής έλξης μεταξύ των σωμάτων του σύμπαντος, ο ίδιος ο νόμος μας λέει ότι καθώς μειώνεται η απόσταση μεταξύ των αστερισμών, λογικά θα πρέπει να αυξάνεται η ταχύτητα πλεύσης των αστρικών συστημάτων που τα απαρτίζουν. Από αυτό το παγκόσμιο φαινόμενο μπορούμε να συμπεράνουμε ότι, αν επιταχυνθεί η ταχύτητα του κεντρικού άστρου, από την ταχύτητα του οποίου εξαρτώνται τα μικρότερα σώματα ενός συστήματος, όλα τα σώματα που εξαρτώνται από τη φυσική του

Δυναμική δομή του Ηλιακού Συστήματος

Η απάντηση στο αίνιγμα που παρουσιάστηκε στην προηγούμενη ενότητα — δηλαδή, τι είδους αυτόματο φρένο διατηρεί την ταχύτητα πλεύσης του Ηλιακού Συστήματος σταθερή παρά τον νόμο της βαρύτητας, ο οποίος επιβάλλει την ανάγκη για συνεχή επιτάχυνση λόγω της μείωσης των αποστάσεων μεταξύ του Ήλιου και οποιουδήποτε σημείου προς το οποίο πλησιάζει; Θέλω να πω, έχουμε συνηθίσει να εργαζόμαστε με μια «φωτογραφική τερματική γραμμή» του Ηλιακού Συστήματος. Εδώ την έχουμε:

 

Όσον αφορά την αντιστοιχία με την Πραγματικότητα, αυτή η φωτογραφία ενός Ηλιακού Συστήματος «παγωμένου» στο χρόνο είναι το αντίθετο της Φυσικής ενός Ηλιακού Συστήματος που κινείται μεταξύ αστρών σε απόσταση λίγων ετών φωτός και με τα οποία σχηματίζει, κατά πάσα πιθανότητα, έναΑνοιχτό Αστρικό Σμήνος. Ιδού το Ηλιακό Σύστημα ανοιχτό στα μέλη του Σμήνους του:

 

Η απάντηση στο ερώτημα γιατί η ταχύτητα του Ηλιακού Συστήματος ξεφεύγει από την επικράτηση του νόμου της βαρύτητας, υπό τη δύναμη του οποίου διέπεται ολόκληρο το σύμπαν, πρέπει να είναι μια απάντηση αδιαμφισβήτητη, απλή και λογική. Και πρέπει να την τοποθετήσουμε στο πραγματικό της πλαίσιο. Να προσδιορίσουμε τη φύση του προβλήματος που ενσωματώνει. Να ορίσουμε ποιος νόμος το προκαλεί. Να ανοίξουμε χώρο και να σχεδιάσουμε στην οθόνη της νοημοσύνης μας τη φύση του ζητήματος για το οποίο αναζητούμε απάντηση.

Έρχεται μια στιγμή που πρέπει να παρέμβουν οι ειδικοί, καθώς είναι αυτοί που διαθέτουν τη βάση δεδομένων, η επεξεργασία της οποίας μπορεί να αποδείξει ή να διαψεύσει, αν χρειαστεί, την ένταξη του Ήλιου σε ένα αστρικό σμήνος, περισσότερο ή λιγότερο ανοιχτό και περισσότερο ή λιγότερο πυκνοκατοικημένο, ανάλογα με τη βαρυτική αρχιτεκτονική στην οποία οδηγούν αυτά τα δεδομένα.

Η δική μου σκέψη με οδηγεί να ορίσω τη μετατροπή της πλανητικής μάζας σε Μηχανισμό Διόρθωσης της Ηλιακής Τροχιάς, μέσω της δράσης του οποίου η φυγόκεντρος δύναμη στην οποία υπόκειται ο Ήλιος από το Περιφερειακό Βαρυτικό Πεδίο του Σμήνους ακυρώνεταικαι υπόκειται σε μια συγκεκριμένη σταθερά.

 «Δεν έχουμε παρά να μετατρέψουμε τη συνολική μάζα της πλανητικής οικογένειας σε μάζα έλξης, και έτσι θα έχουμε το φρένο που σταθεροποιεί την ταχύτητα πλεύσης του Ήλιου». Αυτή η μετατροπή επικεντρώνει το βάρος της στην Εξίσωση Διόρθωσης της Τροχιάς του Ήλιου, μέσω της οποίας η φυγόκεντρος δύναμη στην οποία υπόκειται ο Ήλιος υπερνικείται μέσω της μετατροπής της πλανητικής μάζας σε Έλεγχο Κατεύθυνσης μέσω Τηλεχειρισμού.

Έχουμε το Σύστημα στο οποίο θα καλλιεργήσουμε το Δέντρο της Ζωής.

Γνωρίζουμε με βεβαιότητα ότι από τη στιγμή που θα το φυτέψουμε μέχρι να μας δώσει τον καρπό του θα πρέπει να περάσουν εκατομμύρια φυσικά έτη. Γνωρίζουμε επίσης ότι η ανάπτυξη της Ζωής απαιτεί η Φύση να διατηρεί τη Δομή της στις συνθήκες που της αρμόζουν. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αποφύγουμε την παρέμβαση εξωτερικών κοσμολογικών παραγόντων στην εξελικτική διαδικασία. Αυτό μας υποχρεώνει να προστατεύσουμε το Βιόσφαιρικό Σύστημα κατά τέτοιο τρόπο, ώστε, χωρίς να παύει να βρίσκεται εντός ενός Σύμπαντος, η ύπαρξη αυτού του Σύμπαντος να μην συνεπάγεται τη δημιουργία μιας θανατηφόρας παρέμβασης.

Πώς να το κάνουμε αυτό;

 Η ίδια η ταχύτητα κίνησης του Ήλιου και η υπαγωγή του στον νόμο της βαρύτητας υποδηλώνουν ότι, με την πάροδο του χρόνου, η ταχύτητα αυτή πρέπει να αυξάνεται, κάτι που ακριβώς δεν θέλουμε. Και, κατά συνέπεια, μας υποχρεώνει να εξοπλίσουμε το Ηλιακό Σύστημα με ένα φρένο ασφαλείας που να ενεργοποιείται αυτόματα και να ενεργοποιείται αντιδρώντας στην αύξηση της ταχύτητάς του. Αυτό είναι το ζητούμενο. Ας δούμε ποιες πρακτικές λύσεις βρήκε ο Δημιουργός μας.

Η πρώτη πρακτική λύση ήταν λογική: να φορτωθεί το ηλιακό σκάφος κατά τέτοιο τρόπο ώστε η βαρυτική επιτάχυνση να αναχαιτίζεται από το έργο της μετατόπισης και να υποχρεώνει το σκάφος να μετατρέψει αυτή την εξωγενή επιτάχυνση στη δύναμη που απαιτείται για την εκτέλεση του έργου της τροχιακής μετατόπισης.

Με αυτόν τον πρακτικό τρόπο, το ηλιακό σκάφος διατηρεί σταθερή την ταχύτητα πλεύσης του, ενώ ταυτόχρονα υπερνικά την αδρανειακή τάση να αυξήσει την ταχύτητά του λόγω της προσέγγισης στα γειτονικά αστέρια.

Αλλά ας μεταφέρουμε αυτή την περίπτωση στο έδαφος. Ας φανταστούμε ότι έχουμε γεμίσει τη μηχανή με καύσιμο. Ο χρόνος κατά τον οποίο η μηχανή θα βρίσκεται στο δρόμο θα εξαρτηθεί, εκτός από την ταχύτητα που αναπτύσσει, και από το βάρος με το οποίο τη φορτώνουμε. Αν γεμίσουμε το πορτ-μπαγκάζ στο μέγιστο, μειώνουμε τον χρόνο λειτουργίας που μπορεί να προσφέρει το ρεζερβουάρ. Αυτό το είδος φρένου θα το ονομάσουμε εξωγενές.

Αλλά τώρα ας φανταστούμε έναν ακόμη πιο εξελιγμένο τύπο εξωγενούς φρένου. Ας φανταστούμε ότι, καθώς το όχημα διανύει μεγαλύτερη απόσταση, το φορτίο του πορτ-μπαγκάζ πολλαπλασιάζει το βάρος του. Δεν θα έφτανε η στιγμή που το όχημα θα φρενάριζε, συνθλιβόμενο κάτω από το βάρος που αποκτάται από αυτό το εξωγενές φρένο; Το ερώτημα είναι: Διαθέτει ο Ήλιος αυτό το είδος εξωγενούς φρένου, έτσι ώστε το βάρος των πλανητών να πολλαπλασιάζεται με την δυναμική ενέργεια που αποκτάται κατά τη διάρκεια του χρόνου που έχει παρέλθει; Και αντίστροφα, δεν είναι λόγω αυτού του νόμου της αύξησης της δυναμικής ενέργειας και της μετατροπής της σε βάρος που ανακόπτεται η τάση του Ήλιου να αγνοεί τον Νόμο της Βαρύτητας;

Η πλανητική ευθυγράμμιση, ολική ή μερική, πολλαπλή ή απλή, λειτουργεί ως βραχίονας, και η δράση της επί του Ήλιου είναι αυτή του βραχίονα έναντι του μοχλού. Η συστημολογική εξίσωση αναφέρει ότι η ηλιακή επιτάχυνση ανακόπτεται από το ρυθμιστικό πρόγραμμα στο οποίο ο Θεός μετέτρεψε την πλανητική ευθυγράμμιση. Οι πλανήτες μετατρέπουν το βάρος του μοναδικού σώματος στο οποίο η Ευθυγράμμιση τους μετατρέπει: σε δύναμη, και, δεδομένου ότι κάθε δύναμη έχει από τη φύση της να εκτελεί ένα έργο, το έργο που εκτελούν είναι να προκαλούν τη γωνία περιστροφής για την οποία μιλούσαμε, και να τη διατηρούν σταθερή. Αυτό, πράγματι, είναι ο τροχός που αναζητούσαμε.

Όσον αφορά τη φυσικομαθηματική περιγραφή αυτού του διαστημοπλοίου που καθοδηγείται τηλεχειριστικά σε αυτόνομη πτήση στο εσωτερικό των αστερισμών του Ουρανού, την αφήνω σε κάποιον πιο ειδικό σε αριθμούς, άγνωστες και άλλες πολύπλοκες εξισώσεις. Υπογραμμίζοντας πάντα τις μερικές καθώς και τις ολικές πλανητικές ευθυγραμμίσεις στο πλαίσιο της Εφαρμοσμένης Αστροφυσικής Συστημολογίας , με τις πρώτες να λειτουργούν ως αντίβαρο στην ταχύτητα και τις δεύτερες ως μετατόπιση της πλώρης του Συστήματος προς το ημισφαίριο από το οποίο πραγματοποιείται η φόρτωση. Εν ολίγοις, πριν σπείρει κάτω από τα νερά του μεγάλου ωκεανού τον σπόρο του δέντρου των ειδών, υπήρχαν πολλές εξισώσεις που ο Θεός έπρεπε να λύσει.

Συμπερασματικά:

 Όλα μένουν να επιλυθούν σε επίπεδο τελικών δεδομένων. Οι ιδέες αποτελούν την εισαγωγή στις έρευνες. Και σε αυτό το πλαίσιο θέλησα να αναθεωρήσω την αρχική μου ιδέα σχετικά με τη σχέση μεταξύ των Πλανητών και του Ήλιου στο εσωτερικό ενός κοινού βαρυτικού πεδίου, την επιρροή του οποίου ο Ήλιος υπερνικά μέσω της συνολικής πλανητικής μάζας που αντιστοιχεί στο σύστημά του.

Αυτό μας οδηγεί, τελικά, σε μια δομή Αστροφυσικής Μηχανικής τόσο τέλεια, ώστε το να την αφήσουμε στο χάος είναι, καθαρά και απλά, παράλογο.

Ο σκοπός και ο στόχος της δημιουργίας των Ουρανών και της Γης, ο Άνθρωπος στο τέλος του τούνελ του χρόνου: ο Θεός χάραξε τη γενική αρχιτεκτονική των Ουρανών και την ειδική αρχιτεκτονική της Γης, έχοντας κατά νου τα εκατομμύρια χρόνια που η Γέννηση και η Ανάπτυξη του Δέντρου της Ζωής απαιτούσαν για να αποδώσουν τον καρπό τους. Επειδή μπορούσε και ήξερε να το κάνει, ο Θεός δημιούργησε ένα Σχέδιο σχέσεων μεταξύ των στοιχείων της Βιόσφαιρας, με δύο κύρια θερμοψυκτικά κέντρα στα άκρα της Οικοσφαίρας, και σημειακά κέντρα κατανεμημένα στις ηπείρους, που είναι οι Οροσειρές με αιώνια χιόνια. Ο τρόπος με τον οποίο από τα πολικά κέντρα τα ατμοσφαιρικά και ωκεάνια ρεύματα ανακυκλώνονται και διατηρούν σταθερό το βιοσφαιρικό θερμόμετρο αποτελεί ένα έργο γεωφυσικής μηχανικής τόσο θαυμαστό όσο και εκπληκτικό, το οποίο αφορούσε τη μορφολογία της ίδιας της λιθοσφαίρας.

Επειδή έπρεπε να διατηρήσει σταθερό το θερμόμετρο της Οικοσφαίρας, έπρεπε να προσδώσει στην Οικοσφαίρα μια μόνιμη γωνία περιστροφής. Και, επειδή μπορούσε και ήξερε, δημιούργησε το Αυτόνομο Οικοσφαιρικό Υπόστρωμα, χάρη στο οποίο, όπως ήδη ανέφερα, η γωνία πρόσπτωσης της ηλιακής ενέργειας θα παρέμενε σταθερή κατά τη διάρκεια των εκατομμυρίων ετών που το Δέντρο της Ζωής θα χρειαζόταν για να δώσει τον καρπό του.

Αλλά υπήρχαν και άλλα, διότι το Ηλιακό Σύστημα δεν είναι απομονωμένο από το υπόλοιπο της Δημιουργίας, και καθώς βρίσκεται σε κίνηση και υπόκειται στους γενικούς νόμους του Σύμπαντος η αλληλεπίδραση έπρεπε και μπορούσε να προκαλέσει παρεμβολές που θα κατέστρεφαν το έργο τόσων εκατομμυρίων ετών. Επειδή μπορούσε και ήξερε, ο Θεός δεν δίστασε να αναπτύξει τη νοημοσύνη Του και να εφοδιάσει το Ηλιακό Σύστημα με έναν μηχανισμό τηλεχειρισμού της αστρικής του ταχύτητας, τον οποίο ονόμασα Εφαρμοσμένη Αστροφυσική Συστημολογία. Και όμως, όλα αυτά δεν ήταν αρκετά.

Πράγματι, η ουράνια δομή που παρατηρούμε στον άμεσο περιβάλλοντα χώρο μας παρουσιάζει πολύ χαρακτηριστικά γνωρίσματα. Για να καταλήξει τελικά το σύνολο σε μια αστρονομική αρχιτεκτονική άμυνας της αστροφυσικής καρδιάς, από το κέντρο της οποίας προκύπτει η ειδική οπτική της διαμόρφωση. Διότι, όπως μπορούμε να το παρατηρήσουμε με τα τηλεσκοπικά μας μάτια, το σύμπαν διατρέχεται από ισχυρά βαρυτικά ρεύματα που μετακινούν μεγάλες μάζες νεφών από τη μία πλευρά στην άλλη, πηγή των Νεφελωμάτων. Έτσι, όταν ο Θεός μας αποκαλύπτει ότι «δημιούργησε τα αστέρια του Ουρανού για να διαχωρίσει το Φως από το Σκότος», μας λέει πολλά για το πώς θα επηρεαζόταν το Ηλιακό Σύστημα από τη διέλευση της Γης μέσα από ένα από αυτά τα νεφελώδη ρεύματα. Ταυτόχρονα, μας αποκαλύπτει τη φύση των αστρικών ασπίδων.

Το βιβλικό κείμενο είναι ξεκάθαρο. «Ο Θεός δημιούργησε τα αστέρια για να διαχωρίσει το φως από το σκοτάδι».

Την Πρώτη Ημέρα μας λέγεται ότι ο Θεός δημιούργησε το Φως και το χώρισε από το Σκότος.

Σε αυτή την Τέταρτη Ημέρα της Πρώτης Εβδομάδας της Ιστορίας του Ανθρώπινου Γένους, αφού διαχώρισε το Φως από το Σκότος, ο Θεός δημιούργησε τα Άστρα για να διαχωρίσει το Φως από το Σκότος.

Το κείμενο δεν θα μπορούσε να είναι πιο σαφές. Το γεγονός ότι τα συμπεράσματα που προκύπτουν είναι συναρπαστικά και, λόγω της θαυμαστής τους φύσης, εντελώς αντίθετα με τη νοοτροπία του 20ού αιώνα, δεν σημαίνει τίποτα. Η άποψη του σύγχρονου ανθρώπου για τη Φύση του Σύμπαντος δεν έχει σημασία. Ο Θεός δεν έγραψε την Αποκάλυψή Του στον Μωυσή με βάση τον σύγχρονο άνθρωπο. Όποιος δεν είχε σημασία για τον Θεό, δεν μπορεί να έχει σημασία ούτε για τα παιδιά Του. Τα συμπεράσματα στα οποία κατέληξαν δεν ενδιαφέρουν αυτό το βιβλίο, ούτε οι απόψεις τους τον συγγραφέα. Ας προχωρήσουμε λοιπόν.

Η δομή του Σύμπαντος της Αποκάλυψης και η αντιστοίχισή της στον καθρέφτη της Πραγματικότητας μας δίνει, κατ’ αναλογία, το εξής. Δηλαδή:

Το Σύμπαν της Γένεσης είναι ο Γαλαξίας. Και αφορά τη Δημιουργία αυτού του Γαλαξία: «ότι ο Θεός δημιούργησε τους Ουρανούς για να διαχωρίσει τη Γη από το βασίλειο των Γαλαξιών».

Ανάγκη φυσική που συνάγεται από τη μελέτη του Ουρανού, και από τα φαινόμενα του οποίου διαπιστώνεται ότι πέρα από τον Ουρανό υπάρχουν τα ισχυρά ρεύματα και οι άνεμοι που διατρέχουν τον Κόσμο. Εκεί βρίσκονται οι αστρονομικές εικόνες, έτοιμες να μιλήσουν με τη δύναμη χιλίων λέξεων ανά φωτογραφία. Η ομορφιά τους, ωστόσο, δεν πρέπει να θολώνει τη διαύγεια της διάνοιάς μας όταν ερμηνεύουμε τα γεγονότα που αποτελούν την αιτία τους. Η φυσική λειτουργία που εκπληρώνουν τα αστρικά σμήνη που μας περιβάλλουν είναι αυτή ενός δικτύου που παγιδεύει ό,τι παρασύρει το ρεύμα και εμποδίζει τα να εισέλθουν στο εσωτερικό του συστήματος των αστερισμών γύρω από το οποίο είναι κατανεμημένα. Ας θεμελιώσουμε τώρα σε επιστημονικές βάσεις τη θεία δήλωση ότι οι Ουρανοί δημιουργήθηκαν για να υψώσουν ανάμεσα στη Γη και τον κόσμο των γαλαξιών ένα προστατευτικό τείχος.

Η περιγραφή του Γενικού Κοσμολογικού Χώρου που έχουμε κληρονομήσει μας απεικονίζει ένα Σύμπαν-Γαλαξία που κινείται και αλληλεπιδρά με τα άλλα σώματα μέσω γενικών νόμων. Αυτό ταιριάζει απόλυτα με την επέκταση μέχρι το άπειρο της Ύλης που υποδηλώνει η Ιδέα της Δημιουργίας.

Η ανάγκη να κατανοήσουμε γιατί ο Θεός δημιούργησε τους Ουρανούς για να προστατεύσει τη Γη από τη Γενική Κοσμική Κίνηση συνεπάγεται την απάντηση στη σχέση μεταξύ του Θεού και αυτού του Πολλαπλασιασμού της Ύλης μέχρι το άπειρο. Και η απάντηση σε αυτό το ερώτημα μας οδηγεί κατευθείαν σε εκείνο το άλλο ερώτημα στο οποίο, με τη κοσμολογική του θεωρία, θέλησε να απαντήσει η ιδιοφυΐα του 20ού αιώνα, δηλαδή: Πριν από την αρχή, τι;

Ερώτημα που με τη σειρά του μας οδηγεί κατευθείαν στο να αναρωτηθούμε ποιος ήταν ο ρόλος του Θεού σε εκείνη την Αρχή των αρχών και τι απέγινε Αυτός πριν από αυτή τη Γενική Κοσμολογική Αρχή. Θέμα που μας υποχρεώνει να εισέλθουμε στη Θεολογία, διατηρώντας όμως πάντα την επιστημονική στάση που μέχρι τώρα έχω διατηρήσει ως τη γλώσσα κατανόησης μεταξύ του Δημιουργού και της Δημιουργίας Του, του Ανθρώπου.

Στο «Πριν από τη Δημιουργία υπήρχε η Μη-Δημιουργία» και πριν από τον Δημιουργό υπήρχε ο Θεός. Μεταξύ της Μη-Δημιουργίας και της Δημιουργίας έλαβε χώρα μια κοσμολογική επανάσταση.

Πότε και πώς έλαβε χώρα αυτή η κοσμολογική επανάσταση, το έχω αναφερθεί στη «ΘΕΪΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ». Εκεί εισήλθα στο θέμα της Ιστορίας της Μη-Δημιουργίας και ανέπτυξα τις σημαντικές στιγμές της. Νομίζω ότι θυμάμαι να έχω πει ότι ο Δημιουργός δημιουργήθηκε επειδή η Νοημοσύνη βρισκόταν στον Θεό. Περίπου αυτό που ήθελα να πω είναι ότι αν η Νοημοσύνη χωρίς Δύναμη δεν αρκεί για να μεταμορφώσει την Πραγματικότητα, ούτε η Δύναμη χωρίς τη Νοημοσύνη διαθέτει αυτή την ικανότητα. Θυμάμαι να έχω αναφερθεί σε αυτή την άκτιστη σχέση μιλώντας για την Παιδική Ηλικία του Θεϊκού Όντος. Και αυτή η Παιδική Ηλικία από τη σκοπιά της επανάστασης που οδήγησε τον Θεό να γίνει η Πηγή όλων των πραγμάτων. Σε σχέση με αυτή τη διαδικασία, Αυτός μίλησε για τον εαυτό Του λέγοντας ότι διαμορφώθηκε. Μια διαδικασία Διαμόρφωσης που μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο ως πραγματοποιημένη μέσα στη Φύση της ΝοημοσύνηςΤου. Και μόλις ο Δημιουργός διαμορφώθηκε μέσα στον Θεό, ολοκληρώθηκε η επανάσταση που θα έκανε τον Θεό, το Άπειρο και την Αιωνιότητα ένα και το αυτό.

Από αυτή την οντολογική επανάσταση που ενσωμάτωσε τον Θεό, τον Χώρο, τον Χρόνο και την Ύλη προκύπτει η έννοια της Γενικής Κοσμολογικής Αρχής, δηλαδή το γεγονός που σηματοδότησε ένα «Πριν» και ένα «Μετά». Σκεπτόμενος αυτό, ο Θεός μεταμόρφωσε την Πραγματικότητα ξεκινώντας από την ίδια τη δομή της Πραγματικότητας. Δηλαδή, υπήρξε καταστροφή ενός προηγούμενου κόσμου και μεταμόρφωση αυτού του κόσμου σε έναν νέο, ο οποίος, όπως όλα όσα αρχίζουν, ξεκίνησε από ένα γεγονός ή μια Γενική Κοσμολογική Αρχή.

Γενική Κοσμολογική Αρχή που σημάδεψε ανεπανόρθωτα το «Πριν» και το «Μετά». Το ερώτημα είναι πώς ο Θεός έδωσε ζωή σε αυτή την Αρχή, της οποίας η αρχή του Σύμπαντός μας ειδικότερα αποτελεί ένα τμήμα της ιστορικής ακολουθίας που έθεσε σε κίνηση εκείνο το Γεγονός.

Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα απαιτεί να μιλήσουμε για τους θεμελιώδεις νόμους της Κίνησης Πολλαπλασιασμού της Κοσμικής Ύλης που δρούσαν από την Αιωνιότητα. Μόνο που, σε αντίθεση με τον Αδημιούργητο Κόσμο, ο οποίος ενέπλεκε το Άπειρο σε αυτόν τον Πολλαπλασιασμό, καθώς η Κίνηση είχε την Προέλευσή της στον Θεό, αυτή η Κίνηση ανατράπηκε και πραγματοποιήθηκε μέσω πεδίων που μετασχηματίζουν την ύλη σε κοσμική ενέργεια και αυτή την κοσμική ενέργεια σε αστροφυσική ύλη.

Ο Θεός ανατρέψε αυτή τη διαδικασία δημιουργώντας έναν επιταχυντή χωροχρόνου, στον οποίο η πορεία της θεμελιώδους ύλης του Κόσμου διατηρεί την ταχύτητα επιτάχυνσης ανεξάρτητα από τη μάζα· όταν αυτός ο ποταμός κοσμικής ενέργειας φτάνει στο κέντρο, δηλαδή στο στόμιο της κλεψύδρας, η δέσμη περνά στην άλλη πλευρά μέσω της έκρηξης που αποτελεί την προέλευση των άστρων. Αυτό είναι το φαινόμενο που ονομάζω «Αστροφυσική Εμπλοκή», φαινόμενο που σηματοδοτεί τη γέννηση των γαλαξιών και των άστρων.

Δεδομένου ότι ένα μεμονωμένο ουράνιο σώμα μπορεί να δώσει origine σε απεριόριστο αριθμό ακτίνων κοσμικής ενέργειας, η αναπαραγωγή της ύλης μέχρι το άπειρο είναι μια πραγματικότητα που προέρχεται από την Αιωνιότητα. Αυτό που διακρίνει αυτόν τον πολλαπλασιασμό μέχρι το άπειρο είναι ότι παλαιότερα απαιτούσε το Άπειρο ως βάση μετασχηματισμού, ενώ τώρα η ίδια διαδικασία αναπαράγεται σε πεδία χωροχρόνου που έχει απλώσει ο Θεός στα όρια του Κόσμου.

Αυτό καθιστά τον Κόσμο ένα πιο μαζικό ον και προσφέρει στον Γενικό Χώρο μια υψηλότερη πυκνότητα ύλης, λόγος για τον οποίο ο Κόσμος μας καταπλήσσει με νέα γαλαξιακά πλάσματα από την ημέρα που το Hubble άνοιξε τα μάτια του.

 Η Δημιουργία είναι συνεχής και η επέκτασή της σταθερή.

Αυτή η διαδικασία πολλαπλασιασμού της κοσμικής ύλης από μια Γενική Κοσμολογική Αρχή μπορεί να συγκριθεί με μια αλυσιδωτή αντίδραση που δεν τελειώνει ποτέ και διευρύνει την ακτίνα δράσης και την έκτασή της καθώς ο χρόνος αυξάνεται από το κέντρο προς τα όρια. Τα τηλεσκοπικά μας μάτια μας επιτρέπουν να θαυμάζουμε την κίνηση των γαλαξιών μέσα σε αυτόν τον Γενικό Κοσμικό Χώρο που βρίσκεται σε συνεχή επέκταση. Και επίσης να προσαρμόσουμε τους νόμους της βαρύτητας στα γαλαξιακά όντα, των οποίων παρατηρούμε πώς έλκονται και συσσωρεύονται· ένας κλασικός νόμος στον οποίο πρέπει να προσθέσουμε τον νόμο των ηλεκτροδυναμικών δυνάμεων, χάρη στον οποίο η συγκέντρωση της συνολικής μάζας σε ένα σημείο είναι φυσικά αδύνατο να επιτευχθεί. Ένας εξαιρετικός λόγος για τον οποίο η κίνηση των ατόμων ενός μέσα σε ένα δοχείο αντιστοιχεί στην Γενική Κοσμολογική Κίνηση.

Ο Γενικός Κοσμολογικός Χώρος

Η δημιουργία γαλαξιών ως αυτόνομη φαινομενολογία, που ενεργοποιείται από τον Θεό μέσω της συνεχούς τροφοδοσίας του μετασχηματιστικού πεδίου της κοσμικής ενέργειας σε αστροφυσική ύλη, μας οδηγεί κατευθείαν στην ανακάλυψη του Κόσμου ως πεδίου πρώτης ύλης, από το οποίο ο Θεός αντλεί την απαραίτητη ύλη για να δημιουργήσει τα Έργα Του. Μεταξύ αυτών, το Σύμπαν μας είναι ένα από αυτά. Δεν ήταν το πρώτο, ούτε θα είναι το τελευταίο. Ο λόγος του Θεού σχετικά με αυτό είναι κατηγορηματικός: «Αληθώς, αληθώς σας λέω ότι ο Υιός δεν μπορεί να κάνει τίποτα από μόνος του, παρά μόνο ό,τι βλέπει να κάνει ο Πατέρας· διότι ό,τι κάνει Αυτός, το ίδιο κάνει και ο Υιός. Διότι ο Πατέρας αγαπά τον Υιό, και του δείχνει όλα όσα κάνει, και θα του δείξει ακόμη μεγαλύτερα έργα από αυτά, ώστε να μείνετε έκθαμβοι». Οι θεολογικές συνέπειες δεν θα μπορούσαν να είναι πιο σαφείς.

Αλλά γιατί μια δέσμη κοσμικής ενέργειας δεν αυξάνεται μέχρι το άπειρο, αφού έχει ξεπεραστεί το όριο της ταχύτητας του φωτός;

Η απάντηση δίνεται από την εμπειρία. Το άλμα προς το άπειρο συγκρούεται με το κρίσιμο σημείο ανάπτυξης, ή Σημείο Αστροφυσικής Εκρήξεως, από το οποίο το αστρικό σώμα μετατρέπει την ενέργεια που απορροφά σε αστροφυσικές δυνάμεις. Σύμφωνα με αυτόν τον Αδημιούργητο Κοσμολογικό Νόμο, ακόμη και αντο σύστημα ύλης-ενέργειας είχε ελεύθερο πεδίο δράσης, το ίδιο το δυναμικό βάρος της δημιουργικής διαδικασίας το οδηγεί σε ένα σημείο όπου η μετατροπή σε μάζα δίνει τη θέση της στη μετατροπή σε φως.

Η Γενική Κοσμολογική Κίνηση

Εδώ πρέπει να επισημανθεί ότι η Ιδέα του Σύμπαντος προηγήθηκε του Σύμπαντος. Δεν πρόκειται για δογματισμό ούτε για φιλοσοφικές σκέψεις. Δεν είναι αυτή η πρόθεσή μου. Πρόκειται απλώς για το να θέσω επί τάπητος μια πραγματικότητα τόσο φυσική όσο το ότι η μελέτη του εδάφους είναι απαραίτητη πριν από την ανέγερση οποιουδήποτε τεχνικού έργου. Και αυτό γιατί, καθώς ο Θεός γνωρίζει τους νόμους της Δημιουργίας Του, τις διαστάσεις Της, τη φαινομενολογία Της και τη φύση Της, είναι λογικό και φυσικό, όταν σχεδιάζει να ανεγείρει ένα Έργο, να χαράζει γραμμές και να κάνει υπολογισμούς λαμβάνοντας υπόψη την επίδραση του εδάφους στο μέλλον του κτιρίου, στην περίπτωση αυτή αστροφυσικού. Καλύτερα από εμένα, αυτός που μπορεί να περιγράψει με ακρίβεια αυτή τη διαδικασία μελέτης και στοχασμού που προηγείται της Δημιουργικής Πράξης είναι ο ίδιος ο Θεός, ο οποίος ενέπνευσε στον Σολομώντα αυτά τα λόγια για τη Σοφία Του:

«Ο Ιαβέ με κατέκτησε στην αρχή των οδών Του, πριν από τα έργα Του, από παλιά. Από την αιωνιότητα εγώ ήμουν καθιερωμένη· από τις απαρχές, πριν ακόμα δημιουργηθεί η γη. Πριν από τα άβυσσα, γεννήθηκα· πριν υπάρξουν οι πηγές των άφθονων νερών· πριν θεμελιωθούν τα βουνά, πριν από τα υψώματα, συλλήφθηκα. Πριν δημιουργήσει τη γη, ούτε τα χωράφια, ούτε το πρώτο χώμα της γης. Όταν εδραίωσε τους ουρανούς· όταν χάραξε έναν κύκλο πάνω στην επιφάνεια του Άβυσσου. Όταν συμπύκνωσε τα σύννεφα ψηλά, όταν έδινε δύναμη στις πηγές του άβυσσου. Όταν όρισε τα όρια της θάλασσας, ώστε τα νερά να μην υπερβαίνουν τα όριά της. Όταν έθεσε τα θεμέλια της γης, ήμουν μαζί Του ως αρχιτέκτονας, αποτελώντας πάντα τη χαρά Του· ευφραίνομαι μπροστά Του πάντοτε».

Με την Ιδέα στο Μυαλό, αφού είχε επιλύσει όλους τους υπολογισμούς, ο Θεός αναλαμβάνει το Έργο. Στην περίπτωση των Ουρανών, το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν – σύμφωνα με τον Σολομώντα: «να χαράξει έναν κύκλο πάνω στην επιφάνεια του Άβυσσου». Δηλαδή, να οριοθετήσει την περιοχή, να καθορίσει την περίμετρο εντός των διαμέτρων της οποίας θα δημιουργούσε ένα Νέο Σύμπαν.

Οι γαλαξίες δημιουργούν στο Γενικό Κοσμολογικό Χώρο ισχυρά ρεύματα και ανέμους. Αυτά μετακινούνται και ακολουθούν τις κατευθύνσεις που τους υποδεικνύουν οι ίδιοι οι γαλαξίες. Αλλά δεν μιλάμε μόνο για νεφελώδη ύλη.

Ας μετατρέψουμε τους γαλαξίες σε κανόνια που δημιουργούν κοσμική ενέργεια. Καθώς τη δημιουργούν, την εκτοξεύουν στον Γενικό Κοσμολογικό Χώρο

Το Σύμπαν-Γαλαξίας μας, ο Γαλαξίας, σχετίζεται με το υπόλοιπο της Δημιουργίας ακολουθώντας τις παραμέτρους αυτής της Γενικής Κοσμολογικής Κίνησης. Αν το δούμε από έξω, το σύμπαν μας συμπεριφέρεται σαν το βουνό πάνω στο οποίο ο κόσμος ξεφορτώνει τα σύννεκά του. Η προέλευση των Νεφελωμάτων βρίσκεται σε αυτό το παιχνίδι αλληλεπίδρασης μπροστά στο οποίο, και λαμβάνοντας υπόψη τις διαστάσεις του, ο Θεός έδωσε στο Σύμπαν μας τις δικές Του.

Αστροφυσική Μηχανική της Δημιουργίας

Η Δημιουργική Νοημοσύνη εμπλέχθηκε η ίδια στο παιχνίδι των δράσεων-αντιδράσεων, δημιουργώντας ένα Σύμπαν σχεδιασμένο να αντέχει το βάρος των κοσμολογικών ρευμάτων. Δηλαδή, ο Θεός δημιούργησε το συμπαντικό οικοδόμημα εξοπλισμένο με όλους τους απαραίτητους φυσικούς μηχανισμούς για να ξεπεράσει τις συνέπειες του σεισμού που προκαλεί η ίδια η δημιουργία Του. Ο Θεός γνωρίζει επίσης ότι, όπως οι στρατιώτες που πέφτουν στην πρώτη γραμμή της μάχης, πολλά αστέρια έξω από το Σύμπαν μας υποκύπτουν υπό την πίεση των διαγαλαξιακών ρευμάτων. Αυτά που ονομάζουμε Νόβα και Σουπερνόβα είναι εκείνοι οι πολεμιστές που έχουν πέσει στη μάχη και διαλύονται σε φαντασμαγορικές εκρήξεις, οι οποίες με τη σειρά τους αποτελούν τη γενέτειρα των κομητών και των μετεωριτών που διασχίζουν τους Ουρανούς.

Συμπερασματικά: Ο Θεός δομήσε την κατανομή των αστερισμών γύρω από το Ηλιακό Σύστημα, προσομοιώνοντας ένα κρυσταλλικό βαρυτικό πλέγμα, πάνω στη στερεότητα του οποίου διαλύεται ο κίνδυνος διακοπής της Εξέλιξης του Δέντρου της Ζωής στη Γη.

Τα θαυμάσια θετικά αποτελέσματα που διαφαίνονται στην πραγματικότητα δεν πρέπει να θολώνουν τα μάτια της νοημοσύνης μας, όταν διαπιστώνουμε ότι σύμφωνα με τις αστρονομικές διαστάσεις ο Θεός χάραξε εκείνο τον Κύκλο πάνω στην επιφάνεια του Άβυσσου, για τον οποίο μας μίλησε ο Σολομώντας με τη Σοφία του. Αυτό που ο σοφός και ειρηνικός βασιλιάς κατ’ εξοχήν έβλεπε με τα μάτια της Σοφίας του, εμείς, δόξα τω Θεώ, το βλέπουμε με τα μάτια του προσώπου μας. Σμήνη και υπερσμήνη στην εξωτερική ζώνη, και ανοιχτά σμήνη και πολλαπλά συστήματα στην εσωτερική, συνθέτουν αυτό το κρυστάλλινο βαρυτικό δίκτυο των αστερισμών, για το οποίο υπάρχουν ακόμη τόσα πολλά να πούμε. Ας ξεκινήσουμε λύνοντας το μυστήριο της Προέλευσης των Ουρανών.

Προέλευση και Δομή του Σύμπαντος

Μπαίνουμε σε ένα από τα μεγάλα ερωτήματα, την προέλευση των αστεριών του ουρανού. Η απάντηση, πιστεύω, έχει ήδη σκιαγραφηθεί στις προηγούμενες ενότητες. Η δημιουργία αστεριών, ως σκοπός της ύπαρξης των γαλαξιών, οδηγεί σε μετασχηματισμό του Κόσμου σε πεδίο πρώτης ύλης από το οποίο ο Θεός αντλεί την ύλη με την οποία δημιουργεί τα Έργα Του.

Δεδομένου ότι η δημιουργία γαλαξιών είναι συνεχής, η συνολική μάζα της πρώτης ύλης που το κοσμικό πεδίο θέτει στην υπηρεσία του Θεού για την υλοποίηση οποιουδήποτε Έργου δεν έχει όρια. Άλλο θέμα είναι το πώς ο Θεός αντλεί αυτή την αστρική ύλη και τη μεταφέρει από τις περιοχές προέλευσής της στο Σύμπαν. Γνωρίζοντας ότι ο τρόπος με τον οποίο γίνονται τα πράγματα εξαρτάται πάντα από τη Δύναμη εκείνου που τα δημιουργεί, και ότι η φαντασία για τη δημιουργία των πραγμάτων βρίσκεται σε άμεση σχέση με τη Νοημοσύνη εκείνου που σκοπεύει να τα δημιουργήσει, μπορούμε να μιλήσουμε για μεγάλους ποταμούς που διατρέχουν τις διαγαλαξιακές πεδιάδες, και, τελικά, όπως το κρίνει καλύτερο και σύμφωνα με τις ανάγκες του έργου Του ο Κύριος των Γαλαξιών.

Η αρχή και το τέλος της ανθρώπινης νοημοσύνης είναι ο θαυμασμός· γεννιέται από τον θαυμασμό για τη Δημιουργία για να καταλήξει στον θαυμασμό για τον Δημιουργό της. Ό,τι παραπάνω λέγεται προέρχεται από εκείνο το σπόρο που δεν υπήρχε στον Άνθρωπο και φυτεύτηκε στο είναι του από μια δύναμη ξένη προς τη Δημιουργία του Θεού, κάτι που αποτελεί θέμα της Θεολογίας. Εν πάση περιπτώσει, το μεγάλο ζήτημα της Προέλευσης μας οδηγεί κατευθείαν στο άλλο μεγάλο ζήτημα: τη Δομή του Σύμπαντος.

Από όσα διαβάσαμε μέχρι εδώ συνάγεται ότι το Σύμπαν και ο Κόσμος είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Αυτά τα δύο πράγματα μαζί αποτελούν τη Δημιουργία του Θεού, και μέσα σε αυτήν το ένα είναι ο Κόσμος και το άλλο είναι το Σύμπαν. Ο Κόσμος είναι το πεδίο της πρώτης ύλης από το οποίο ο Θεός αντλεί και, με την ελευθερία που Του αρμόζει ως Κύριος, παίρνει όλα τα απαραίτητα υλικά για να προχωρήσει τα Έργα Του. Όσον αφορά το Σύμπαν, το Σύμπαν είναι το αστρικό πεδίο όπου ο Θεός πραγματοποιεί αυτά τα Έργα. Όταν, λοιπόν, ο Μωυσής μας μιλάει για τη Δημιουργία του Σύμπαντος, αναφερόταν σε αυτό το αστρικό πεδίο. Η Προέλευσή του, όπως είδαμε, βρίσκεται σε εκείνο το κοσμολογικό πεδίο από το οποίο ο Θεός αντλεί ποτάμια από αστέρια που διατρέχουν τις διαγαλαξιακές πεδιάδες και καταλήγουν σε αυτόν τον παγκόσμιο ωκεανό, στα νερά του οποίου το Δέντρο της Ζωής έβαλε τις ρίζες του. Δέντρο της Ζωής για το οποίο υπάρχουν πολλά να πούμε, ειδικά σε αυτό το στάδιο της Ιστορίας του. Όσον αφορά τη Δομή του Σύμπαντος, ωστόσο, δεν έχουν ειπωθεί τα πάντα.

Επίλογος

Προφανώς ο Μωυσής μιλάει στην Αφήγησή του για τη Δημιουργία των Ουρανών μας. Και με αυτό μας φέρνει μπροστά σε μια Πραγματικότητα: ο Θεός είναι ο Δημιουργός. Πραγματικότητα που μας οδηγεί σε μια άλλη πραγματικότητα: την Αιωνιότητα, εκείνη την Αιωνιότητα που συνεπάγεται το Άπειρο.

Πραγματικότητες από το σύνολο των οποίων το Ανθρώπινο Γένος είναι ο καρπός, αλλά όχι ο μόνος από εκείνο το Δέντρο της Ζωής, στο οποίο ο Θεός του Άπειρου και της Αιωνιότητας έδωσε το Σύμπαν ως πεδίο Προέλευσης και Ανάπτυξης. Αυτό το τελικό συμπέρασμα μας οδηγεί πίσω στην αποκάλυψη του Υιού αυτού του Δημιουργού και Κυρίου του Κόσμου και του Σύμπαντος:

«Ο Πατέρας δείχνει στον Υιό όλα όσα κάνει και θα του δείξει Έργα μεγαλύτερα από αυτά, ώστε να μείνετε έκθαμβοι».

Χρησιμοποιώντας τον πληθυντικό όταν μιλά για το Παρελθόν ως αντανάκλαση του Μέλλοντος, ο Υιός του Θεού μας αποκαλύπτει ότι οι Ουρανοί και η Γη μας, εν τέλει, ότι το Ανθρώπινο Γένος δεν είναι η πρώτη Σοδειά που έχει δώσει το Δέντρο της Ζωής.

Μια δήλωση που κλείνει το δίλημμα σχετικά με τη ζωή στο Σύμπαν. Ο Άνθρωπος δεν είναι ο πρώτος ούτε θα είναι ο τελευταίος Καρπός αυτού του Δέντρου. Πριν από τον Άνθρωπο είχαν ήδη δημιουργηθεί άλλοι κόσμοι και μετά τον Άνθρωπο νέοι κόσμοι θα γεννηθούν από τα κλαδιά του Δέντρου της Ζωής.

«Τα παιδιά του Θεού» για τα οποία μιλά η Βίβλος είναι ο καρπός αυτών των Έργων. Σχετικά με τις περιοχές προέλευσης αυτών των «παιδιών του Θεού» στο Σύμπαν, δεν έχει νόημα να κάνουμε εικασίες. Το γεγονός είναι ότι η γνώση της ύπαρξής τους μας οδηγεί σε έναν νέο τρόπο να αντιλαμβανόμαστε τη Δομή των Ουρανών και του Σύμπαντος γενικότερα.

Αφού δημιούργησε τον Κόσμο ως περιοχή παραγωγής Γαλαξιών και καθώς αυτοί αποτελούν εργοστάσια αστεριών, ο Θεός σκέφτεται τη Ζωή και συλλαμβάνει έναν αστρικό ωκεανό που θα μεγαλώνει συνεχώς, και κάτω από τα νερά του οποίου η Ζωή θα ριζώσει, θα ξεδιπλώσει το Δέντρο της και θα δώσει τον Καρπό της.

Έτσι, ο Θεός εγκαινιάζει την Αρχή των καταγωγών των Κόσμων, κατευθύνοντας ποτάμια αστέρων από όλα τα μέρη του κοσμικού πεδίου, τα οποία διασχίζουν από τις πηγές τους στις γαλαξιακές οροσειρές τις κοσμολογικές πεδιάδες και εκβάλλουν σε έναν συγκεκριμένο χώρο, όπου δημιουργούν έναν Ωκεανό αστέρων, βάση ενός Νέου Σύμπαντος.

Σύμπαν αρχικά άμορφο και κατά κάποιον τρόπο άγριο, στο οποίο τα σμήνη και τα υπερσμήνη συνενώνονται και διαχωρίζονται, και τα αστρικά ρεύματα κινούνται υπό την επίδραση των δυνάμεων που αναπτύσσονται στο εσωτερικό αυτού του Ωκεανού από αστέρια που έχουν ξεχυθεί σαν δίνη στις ακτές του Σύμπαντος.

Όμως ο σκοπός αυτής της κίνησης είναι να σπείρει τη Ζωή και να συλλέξει τον Καρπό της. Έτσι, κατά τη διάρκεια κάθε Πράξης, ο Δημιουργός απλώνει το Χέρι Του πάνω σε μια Ζώνη του Σύμπαντός Του και της δίνει μορφή, τη σμιλεύει, την προσδιορίζει, της απονέμει ιδιότητες, δίνοντας μορφή στο άμορφο, καθιστώντας αναγνωρίσιμο αυτό που δεν είχε δική του ταυτότητα.

 Μέσα σε αυτή τη διαδικασία συνεχούς Δημιουργίας και ως αποτέλεσμα αυτής της κίνησης γεννήθηκαν οι Ουρανοί μας. Το βασικό ερώτημα, αν οι Ουρανοί του Στερεώματός μας έχουν δημιουργηθεί για να παραμείνουν ή για να σαρωθούν από το διάστημα σαν ένα κάστρο από άμμο όταν ανεβαίνει η παλίρροια, έχει μια αποφασιστική τελική απάντηση.

Πιστεύω ότι στο Βιβλίο Του ο Θεός έσπειρε, σαν να μην το ήθελε, την έκφραση: οι Ουρανοί των ουρανών, όπου το Δικό Του Σύμπαν ταυτίζεται με Ουρανούς που αποτελούν κατοικία πολλών κόσμων, καθένας από τους οποίους, κατά την εικόνα και την ομοιότητα του δικού μας, είναι λίκνο και προέλευση άλλων κόσμων που υπήρξαν και άλλων που θα υπάρξουν, ο καθένας με τη δική του μοναδική περιοχή.

Αυτή η πτυχή μας οδηγεί σε ένα άλλο ζήτημα: την πλοήγηση στο Σύμπαν.

Η τάση ανάπτυξης προς το άπειρο που ο Θεός έχει δώσει στο Σύμπαν προϋποθέτει και συνεπάγεται την ανάγκη για μια παγκόσμια κοσμογραφία που να επιτρέπει την εσωτερική πλοήγηση μέσω της εξ αποστάσεως αναγνώρισης των περιοχών που το συνθέτουν. Ο Θεός είναι ελεύθερος και παντοδύναμος να κάνει ό,τι η παλίρροια με το κάστρο από άμμο, αλλά δεν συνέλαβε το Σύμπαν έτσι. Θα μπορούσε να είχε συγκεντρώσει σε ένα βιβλίο την Ιστορία και την Ουράνια Δομή κάθε Κόσμου, αλλά στο Μυαλό Του αυτό που συνέλαβε ήταν ότι αυτή η Ιστορία και η Δομή θα παρέμεναν αιώνια, με τους Ουρανούς να γίνονται τα γράμματα αυτού του Παγκόσμιου Βιβλίου, όπου κάθε Κεφάλαιο αφορά τη Δημιουργία ενός Κόσμου και των πραγμάτων του. Δεν είναι όμορφες οι γραμμές πάνω στις οποίες τα αστέρια τακτοποιούνται για να γράψουν αυτό το μήνυμα στο ανθρώπινο πλάσμα: Άπειρο + Αιωνιότητα = Θεός; ..

 

 

 

ΚΑΤΑΝΟΜΗ ΤΗΣ ΑΣΤΡΟΦΥΣΙΚΗΣ ΥΛΗΣ ΣΤΟ ΓΑΛΑΚΤΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ

Και ο Θεός δημιούργησε τα αστέρια για να διαχωρίσει το Φως από το Σκότος, και τα έβαλε στον Ουρανό για να διαχωρίσει το Φως από το Σκότος ...

 

 

 

 

 

C.R.Y.S. (RPI . Z-229-20 )